1-2-3-tıp!

21/12/2008

Çok çok eski zamanların birinde, aylardan Kasım olmalı, yağmurlu bir gecede, çok sevdiğim şehirlerin birinde, kendi kendimin yaralarını deşip zaman geçirirken,  sözcükler dökülüverdi birden;  

"Bugün telefonum çaldı, arayan sen değildin
Dün gökteki yıldızları saydım, biri bile sen değildin
Yarın belki tüm umutlarım kanar, bir tanesi bile sen ol(a)mazsın!"

"Zor günlerde dökülen mısralar gibi, ve bir daha toparlanamayacağını bile bile o mısraların.." gibi devamını hatırlamadığım bir şeyler söyledi pek sevdiğim birileri.. devamını hatırlamadığım için üzgünüm gerçekten... Sonra da bir Yılmaz Odabaşı çakması bir cümle yaraşır bu muhabbete diyerek geyiğe sardırdı; "Tüm Kanamalar Umuttandır"...

Başarmıştı, ben dayanamayıp geyiğe sardırmıştım.. Yıllar önceydi ve çok güzeldi, şimdiyse gökyüzü bulutlarla kaplı, yine yağmur yağıyor, akşam olmak üzere, bu sefer ben kuruyorum o cümleyi orjinal haliyle "Bütün Kanamalar Umuttan"...

Not: Fotograf "umut" kelimesinin Japonca yazılışıdır.

Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder
0 yorum yazilmistir
« Önceki - Sonraki »